Sinds kort heb ik een Flickr account. De reden dat ik van Picasaweb op Flickr ben overgeschakeld is eenvoudig: meer (en betere) features en heel wat van mijn vrienden gebruiken het, zodat contact houden dmv foto's ineens niet meer inhoudt dat ik een hele zooi URLs moet bijhouden. Ik bombardeer hen gewoon tot Contact (en sommigen tot Friend, zodat ze ook de portretfoto's kunnen zien die mijn vrouw en ik maken) en that's it.
Onlangs was een foto van mij (vanitas vanitatis et omnia vanitas) te zien op drieduizend, de Leuvense fotoblog waar elke dag een beeld op gepost word. Mijn foto is eigenlijk een beeld in een beeld want de cirkel vormt een apart beeld waarin je terecht kunt komen door het voetpad te nemen vanuit het omkaderende geheel, i.e. de foto zelf. Achteraf gezien had ik de cirkel wellicht wat hoger moeten positioneren... Soms ben ik wat vroeger dan nodig in de buurt van het Heverleese mekka van de kebab en dan pak ik al eens de camera mee om wat zaken uit te proberen. Als je zo ver als ik van Leuven woont is op drieduizend komen immers geen evidentie (en ook geen absoluut doel op zich, maar het leuke is dat ik zo ineens een hoop Flickr contacts bijheb - en als er iets is waardoor je meer leert over wat een goeie foto nu inhoudt, dan is het toch wel naar goeie foto's kijken zeker, en daar zijn die contacts nu net zo handig voor). Eigenlijk bevalt fotografie me steeds meer en al haal ik wellicht nooit een behoorlijk niveau, als ik zelf gelukkig ben met mijn beelden dan mag de eeuwige roem iemand anders te beurt vallen.
Wednesday, June 20, 2007
Timeo Danaos et Dona Ferentes
Hier valt een stukje te lezen over mijn bezoek aan twee oudgedienden van de demoscene die nu beide in en rond Palo Alto rondhangen: Dork Farce (die in het oorspronkelijke artikel al de titel hierboven liet vallen) en Ayatollah Hombre, deze laatste een gerenommeerd expert in het systematisch naar de Filistijnen helpen van spits- en andere technologie. Onder ons toenmalige alter-ego The Lame Coders richtte ik de 1-mans subgroep Konijn Diezijn op en bezochten wij grandioze partijen als Somewhere in Holland (wie herinnert zich niet Somewhere in Duckland, onze legendarische aaneenschakeling van hoogbejaarde executables) of The Party, onderwijl de Nederlandse taal herschrijvend met zinnen als Ik ben DAAR! en Dit heerst grote tijd!. Dat waren ten andere nog eens tijden... Nu houden beide individuen zich dus op in en rond Silicon Valley in een verwoede poging rijk te worden, onderwijl als tijdverdrijf fietsend, beeldjes schietend (Dork Farce == El Hombre, Ayatollah Hombre) of beide tegelijk (wat de Ayatollah dan weer in staat stelt bijvoorbeeld zijn helm, fiets of camera vervangensklaar te maken).
In elk geval, na dit weerzien te hebben ingezet in de terecht als betere sushi tent beschouwde Fuki Sushi (en ik erken: de maaltijd was voortreffelijk) overhandigde Dork Farce mij een vergiftigd geschenk: een catalogus van B&H. Ik was al van plan om een nieuwe lens aan te schaffen (wat uiteindelijk ook gebeurde: de Canon 50mm f/1.4, gekocht bij Keeble & Shuchat) maar de inhoud van de bladzijden in dit duivelse grimoire probeerden mij te verlokken tot het opofferen van mijn VISA kaart op een met bloed besmeurd obsidianen altaar teneinde artefacten als de Canon 70-200 f/2.8L IS of de Canon 16-35 f/2.8L te kunnen bemachtigen. Ik weet nog niet welke hemelse krachten mij voor dit financiele onheil hebben behoed, maar als er al goden bestaan, dan waren ze mij duidelijk gunstig gezind. Uiteraard kruipt het bloed waar het niet gaan kan en staan deze wonderen der lenzentechniek hoog op mijn verlanglijstje, maar een tweede hypotheek nemen (zoals Dork Farce suggereert) om ze reeds nu al aan mijn collectie te kunnen toevoegen lijkt geen goed idee.
Wat me wel een goed idee leek: Cooking Mama voor de Wii. Kindvriendelijk spelletje en na een eerste, korte test (het klaarmaken van de gerechten pudding en beaf in wine sauce) moet ik bevestigen dat het beter speelt dan de reviews deden uitschijnen. Eieren breken en nadien in de pan opkloppen, ui en prei hakken, wortels schillen, vlees snijden, potjes vullen met pudding, het komt allemaal aan bod, is vrij eenvoudig te bedienen en is bovenal hilarisch om te doen of te zien doen.
In elk geval, na dit weerzien te hebben ingezet in de terecht als betere sushi tent beschouwde Fuki Sushi (en ik erken: de maaltijd was voortreffelijk) overhandigde Dork Farce mij een vergiftigd geschenk: een catalogus van B&H. Ik was al van plan om een nieuwe lens aan te schaffen (wat uiteindelijk ook gebeurde: de Canon 50mm f/1.4, gekocht bij Keeble & Shuchat) maar de inhoud van de bladzijden in dit duivelse grimoire probeerden mij te verlokken tot het opofferen van mijn VISA kaart op een met bloed besmeurd obsidianen altaar teneinde artefacten als de Canon 70-200 f/2.8L IS of de Canon 16-35 f/2.8L te kunnen bemachtigen. Ik weet nog niet welke hemelse krachten mij voor dit financiele onheil hebben behoed, maar als er al goden bestaan, dan waren ze mij duidelijk gunstig gezind. Uiteraard kruipt het bloed waar het niet gaan kan en staan deze wonderen der lenzentechniek hoog op mijn verlanglijstje, maar een tweede hypotheek nemen (zoals Dork Farce suggereert) om ze reeds nu al aan mijn collectie te kunnen toevoegen lijkt geen goed idee.
Wat me wel een goed idee leek: Cooking Mama voor de Wii. Kindvriendelijk spelletje en na een eerste, korte test (het klaarmaken van de gerechten pudding en beaf in wine sauce) moet ik bevestigen dat het beter speelt dan de reviews deden uitschijnen. Eieren breken en nadien in de pan opkloppen, ui en prei hakken, wortels schillen, vlees snijden, potjes vullen met pudding, het komt allemaal aan bod, is vrij eenvoudig te bedienen en is bovenal hilarisch om te doen of te zien doen.
Wednesday, June 06, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)
