Informatiesnelweg

geachte, indien U nog dienstencheques wil bestellen die in 2007 fiscaal aftrekbaar zijn, dan moet U dit zo snel mogelijk doen daar het jaar bijna om is
(uit een brief ontvangen op 31 december 2007)

geachte, van 7 tem 17 januari zullen er in Uw gemeente werken aan het distributienet gebeuren zodat er enige hinder kan zijn bij het bekijken van televisie via de kabel
(uit een brief ontvangen op 16 januari 2008)

Toch fijn te weten dat er nog bedrijven zijn die hun klanten niet in het ongewisse laten...

Reken op mij!

Dinsdag als middageten een broodje gekocht in de zaak waar ik dat altijd doe. Kostprijs: 3,15 euro. Nu had ik een volle spaarkaart van die eigenste zaak die ik kon inwisselen voor een korting van 2,50 euro. Ik gaf het meisje dat me bediende bijgevolg die kaart en een 1 euro munt en kreeg 1,15 euro terug. Ik maakte er haar attent op dat dat niet het correcte bedrag was. Verbauwereerd rekende ze het opnieuw na maar ze scheen er niet uit te komen. Ik rekende het haar dan maar vlug even voor en kreeg prompt en instemmend 35 eurocent terug.

Diezelfde avond was er echt geen tijd om nog een deftige warme maaltijd ineen te steken (hoewel we daar anders of op voorbereid zijn of creatief mee omspringen) en dus reed ik richting frietkot (niet dat in mijn eigen dorp, weliswaar een prima zaak maar een dorpje verderop bevindt zich een frietkot dat kwalitatief toch significant betere waar levert - weliswaar allemaal junk food maar de smaakpapillen krijgen sporadisch al eens voorrang op hart, lever en bloedvaten). De rekening bedroeg 11 euro en 20 eurocent. Ik overhandigde het meisje aan de andere kant van de toonbank een briefje van 50 euro en voegde daar - teneinde het haar enigszins makkelijker te maken - een muntje van 20 eurocent bij. Helaas, ook deze juffrouw was helemaal van de kaart door dit nochtans goedbedoelde gebaar mijnentwege en bleek niet in staat zonder het inroepen van mijn hulp het gepaste teruggeefbedrag uit te rekenen.

Hoofdrekenen, binnenkort hetzelfde lot beschoren als vleugeldorsen en mandenvlechten...

Blazen!

Gisteren heb ik me een raket gekocht. Helaas niet van het type dat me net als legendarische figuren als Neil Armstrong, Kuifje, Dr. Snuggles of Wallace en Gromit naar de maan kan brengen, maar goed, een mens moet ergens beginnen. Mijn raket is een Giotto's Rocket Air Blower en die moet me helpen de nog loszittende stofdeeltjes van de lenzen en sensor van mijn camera body te blazen. De meer hardnekkige stofjes op de lens haal ik er dan wel af met de eveneens gisteren aangeschafte lensvloeistof en lensdoekjes. Meteen uitgeprobeerd op mijn favoriete en dringend aan een poetsbeurt toe zijnde 24-70L (met de eigenste woorden van de onnavolgbare Jos Bosmans: ongeloefeleik, doames en ieren, wat een lens!) en jawel, nog geen 5 minuten later waren zowel lens als UV filter weer zo goed als nieuw.

Mac Fat

In Leiden had ik over de middag rap rap iets te eten nodig. Een lastige situatie die een compromis vereist tussen rap rap enerzijds en eten anderzijds, want veelal gaan die 2 niet samen. Rap rap haalde ten slotte de bovenhand (de namiddag beloofde druk te worden en er was niet eens zo'n erg lange pauze voorzien) en ik stapte een oord van verderf genaamd McDonald's binnen. Nu is er daar wel iets interessants te bestuderen: tegenwoordig vermelden ze de -ahum- voedingswaarde van al hun producten. Super Size Me in gedachten bestelde ik een normaal menu (een gewone portie frietjes met frittesaus, een gewone beker Fanta, een Big Mac en nog een Filet'O'Fish als extra, die laatste speciaal gekozen met het oog op de minst slechte keuze te maken tussen meerdere bronnen van vettigheid en calorieen). Na deze ervaring had ik volgens de bijgeleverde documentatie het volgende binnen:

72% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid kcal.
126% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid zout.
94% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vet.

Ik zat de hele verdere namiddag met een opgeblazen gevoel en de beschouwing dat ik deze dag alleen nog kon redden door 's avonds het Christelijke ritueel van het vasten te ondergaan. En juist dat ligt mij natuurlijk (ook figuurlijk) heel zwaar, wetende dat het Christelijke niet meteen mijn ding is...